Na een week in de Alpen en min of meer gelukte beklimmingen twijfelden wij wat we nu gingen doen. Vermits het gesneeuwd had en de condities voor rots dus niet optimaal waren konden we dus al zeker niet naar het zinal rothorn. Heel spijtig, want dat wouden we toch zeker doen. Maar zoals het vaak in de bergen is, moet je je plannen aan de condities aanpassen en niet omgekeerd.
Ook de Dent Blanche was voor dit moment geen optie.
Ineens kwam Tobias af met het schitterend idee de Grand Combin te doen. Ik belde dus de hut en madam zei dat de condities perfect waren. Dus was het beslist. nog dezelfde avond reden we naar Bourg st. Pierre, waar we in een heel aangenaam Bettenlager konden overnachten aan een vrij goede prijs.
De volgende dag zijn wij na een lekker ontbijt met zelfgemaakte confituur ;-) om 11 uur naar de cab. De Valsorey vertrokken. We dachten al dat we daar de jongste gingen zijn, maar tijdens een pauze kwam er een groep van 6 jonge Duitsers voorbij (helemaal naar de goesting van Tobias natuurlijk).
Wij hadden dan ook nog een afkorting gevonden die via ladders ging, waar we toch enkele wandelaars zagen falen en terugkeren. HAHA.
Maar onlangs die afkorting vroegen wij ons na een tijdje toch waarom die domme hut zo hoog staat. Zeker het laatste stuk is nog eens heel stijl en vreet aan je krachten.
Maar toch zijn we goed aangekomen en konden genieten van een mooie rustdag aan de hut. Het enige nadeel waren de Italianen. Met hun gebrabbel stoorden ze de hele rust van de bergen. Dat die gewoon eens hun bek houden. Bovendien vroegen we ons af waarom alle Italianen dezelfde onderbroek aan hebben. Bestaat er in Italie maar 1 merk? Misschien weet er iemand meer overJ
Vanuit de Hut had je een perfect zicht op onze route van de volgende dag: arrete du meitin. Het zag er wel indrukwekkend uit. Maar zelfs de halfdode oude zakken, die laat ‘s avonds nog naar beneden kwamen konden ons niet van ons plan afbrengen.
Toen het etenstijd werd begonnen wij te koken en genoten van het alleen buiten zitten. Wij waren namelijk de enige die zelf ons eten maakten. Ja , ook die 6 jonge gasten aten binnen. Verwende kinders ;-) als ze dan tenminste nog wat konden klimmen. Maar daarover later meer.
Voor we dan eindelijk in ons bedje konden moesten we nog op de geniale zonsondergang wachten om prachtige fotos van het Mont Blanc gebied te kunnen maken. Maar het was zeker de moeite.
Na een korte nacht (3:30 opstaan) om zeker voor de 6 jonge mannen te zijn genoten wij van een lekker zelfgemaakt ontbijt. Brood en chocolade. Gesterkt door deze maaltijd vertrokken wij om 4:00 uur, 2 Zwitsers volgend. Om 5:45 kwamen we aan op de col du meitin. Hier namen wij heel even de leiding over, maar de Zwitsers waren al snel weer voorbij. Dit had wel enkele gevolgen: wij dachten dat zij de weg goed kenden, en ze deden ook zo alsof ze de weg goed kenden en wij er niets van wisten. Dus wij erachter. Achteraf bleek dat wij een stuk naast de route zaten en daarom de haken, die er moesten zijn niet te vinden waren. Maar na een delicate traversee zaten we dan weer in de route en kon de tocht verder gaan. Het is dus van groot belang, bij de 1e toren zeker op de graad te blijven. Ook al lijkt er een padje in de z-wand te gaan. Probeer de haken te volgen.
Om op de2e toren te geraken moet je dan wel in de z-wand. Hier moet je in het couloir naar boven. Ook weer de haken volgen. Hierna kom je op de schouder en moet je enkel nog de laatste toren overwinnen om op de eerste top te geraken. Dit doe je het best indien je weer een beetje in de wand gaat en dan richting graad oriënteert om zo op de top uit te komen.
Zo stonden wij dan om 9:00 op de Combin de Valsorey met een mooi zicht op de volgende top: Combin de Grafenaire. Dit stukje is volledig in sneeuw en zeker op een half uur te doen. Dus stonden wij om 9:30 op de top en lieten de bergwereld op ons inwerken. Na een half uur pauze(het was niet te koud) .
Maar het moeilijkste stond ons nog te wachten. De afdaling was zeker zo zwaar als het stijgen. Veel losse rommel maakte het moeilijk om gewoon naar beneden te stappen en we besloten dus aan de haken die er waren te rapellen. Dit vergemakkelijkte de weg naar beneden, maar het duurde ook wel veel langer. Ik denk dat wij zeker 15 rappels gedaan hebben en tussendoor altijd een stukje stappen. Onderweg kwamen we dan nog de 6 jonge mannen tegen, die zo veel te traag gingen en nog altijd aan het stijgen waren. Zij zijn denk ik niet voor den donker terug gekomen. En wij waren al traag... Een voordeel was wel, dat we op de onderste toren deze keer wel de juiste weg vonden en er daar veel vastere steen was. Bovendien enkele mooie klimpassages. Hadden we de Zwitsers maar niet gevolgd ;-)
Om 18:00 uur kwamen we dan eindelijk aan de hut en na een korte pauze daalden we verder af naar Bourg st. Pierre, waar we een lekkere kaasfondue met champignons aten. Ook zeker de moeite.
Op zich was het wel een heel mooie tour. maar voor de mooie rots moet je er zeker niet zijn. Er was veel losse rommel en veel steenslag (zeker Helm!) . maar de top en het zicht zijn zo indrukwekkend dat je er toch zeker eens moet op gestaan hebben. Misschien langs een andere route. Z-wand is ook met skis mogelijk.
